MERRY X-MAS ?

Campaign is closed You can't donate or start fundraising anymore

Voor de meeste mensen is de decembermaand een heerlijke tijd. Een tijd van samenzijn, maar dat is niet voor iedereen mogelijk. Voor wie tijdens de feestdagen in het ziekenhuis ligt of thuis naar die lege stoel kijkt, zijn deze dagen anders. In het UMC Utrecht en het Wilhelmina Kinderziekenhuis willen we iedereen zoveel mogelijk laten genieten van de decembersfeer. Juist in de feestmaand is dat extra belangrijk. Maar we kunnen dat niet alleen. Met jouw hulp kunnen we meer.


Geef om elkaar, geef aan een warme sfeer voor de patiënten in het UMC Utrecht en Wilhelmina Kinderziekenhuis. Jouw bijdrage wordt direct besteed aan het maken van een fijne omgeving. Maar onze grootste droom is dat er niemand meer in het ziekenhuis ligt. Daarom besteden wij een deel van de donaties ook aan onderzoek voor nog betere behandelingen. Alle donaties ‘groot en klein’ zijn van harte welkom. Alvast bedankt. Vrienden UMC Utrecht en Vrienden Wilhelmina Kinderziekenhuis wensen jou een Merry X-Mas.

Suzan Hosmar

vriendenwkz@umcutrecht.nl

0887561010

"Bij ons schitteren de lampjes in de kerstboom dit jaar extra helder"

Bregtje van der Schoot

24 december 2015

Terwijl de wereld zich opmaakt voor kerstavond bereiden wij ons in kamertje 7 op de hoogste verdieping van het WKZ voor op de eerste dosis chemo voor ons kleine, lieve, kereltje. We zien geen kerstbomen, geen lichtjes, horen geen engelenkoren. Wij zien medicijnen, een monitor en horen infuuspompen piepen. Geen kransjes, geen diner,  maar een vijfdaagse kuur met als 'toetje' een stamceltransplantatie op de een-na-laatste dag van het jaar. Hoewel het bijna 2016 is, lijkt het nieuwe jaar ver weg. Zelfs de volgende dag, lijkt mijlenver... 

Hoewel het kerstgevoel ontbreekt, beleven we kerstmomenten op de afdeling waar 'achter de klapdeuren' de wereld stilstaat: Het kerstontbijt, glinsterende kerstbaloorbellen van een verpleegkundige, de dansende Kerstman in het restaurant en de versierde kerstboom. De dagen lijken eindeloos, maar vloeien haast ongemerkt in elkaar over en snel is het dan 30 december; dag 0. Om precies twee uur in de middag krijgt ons kleine ventje zijn nieuwe stamcellen en begint zijn nieuwe leven. Zijn, hopelijk, gezonde leven. Als op 31 december het vuurwerk losbarst en wij toekijken, zittend naast het bed van ons slapende kereltje, hebben wij maar één wens voor het nieuwe jaar ... 

25 november 2016
Een herfstig zonnetje schijnt door het raam. Ik drink mijn koffie en denk na over sinterklaascadeaus. Voor me op de grond speelt mijn lieve jongetje. Hij schatert wanneer ik hem kietel met mijn tenen. Mijn hart maakt een sprongetje. Van trots, geluk,  dankbaarheid. Onze wens kwam uit en alleen de sonde is nog het zichtbare bewijs van wat er was. 

We maken ons op voor alle decemberfeesten die gaan komen. En ik weet het zeker, heel zeker: bij ons schitteren de lampjes in de kerstboom dit jaar extra helder. Wanneer 31 december het vuurwerk losbarst, doe ik een wens voor het kind in kamertje 7 en voor al die andere kindjes die het zo verdienen...
 

“Kerstbal”

Ellen Beukema, verpleegkundige neonatologie

Ik ben thuis bezig de kerstboom te versieren en haal een rode kerstbal uit het vloeipaper. De bal van Ilona. Even blij ik staan met de kerstversiering in mijn hand. Ilona.

Vijfentwintig jaar geleden kwam zij bij ons op de afdeling terecht. Een piepklein kindje, veel te vroeg geboren na achtentwintig weken zwangerschap, en met ernstige longproblemen. Door de beademing die ze nodig had, liepen haar longen ook nog eens extra schade op. Maandenlang lag ze bij ons, vaak op het randje. Maar elke keer redde ze het. Vlak voor kerst ging ze naar huis. Ze was er nog niet, maar het ging in elk geval goed genoeg. Haar ouders hadden een cadeautje meegenomen: een kerstbal voor iedere verpleegkundige.

Ik hang de bal in de boom, zoals elk jaar. Het symbool voor al die vechtertjes, hoe klein ook, die het hebben gered.

 

“Kerstwonder”

 Jet Strijker, hoofd afdeling medische psychologie en maatschappelijk werk

Ik passeer de kerstboom op weg naar afdeling Zeeleeuw. Ik ga langs bij de 12-jarige Max. Ruim zeven maanden zijn verstreken sinds Max in kritieke toestand in het ziekenhuis werd opgenomen nadat hij was aangereden door een vrachtauto en ernstig hersenletsel opliep. In die eerst hectische periode heb ik als maatschappelijk werkster de ouders begeleid.  Ik hielp ze vooral bij de vele vragen, onzekerheden, emoties en praktische kwesties. Zodat ze de regie over hun leven terugkrijgen, langzaamaan de controle herwinnen en de rust wederkeert. De eerste tijd draait het om één vraag: blijft mijn kind leven? In het geval van Max bleek het antwoord ‘ja’. Maar dan volgt een fase die minstens zo emotioneel is. Want hoe blij Max’ ouders ook zijn dat hun zoon leeft, de vraag is: hoe komt hij hier doorheen?

Na weken waarin Max kunstmatig in coma werd gehouden, is uiteindelijk een maand geleden de medicatie afgebouwd om te kijken of hij zou bijkomen, Dat gebeurde niet. Hij had wel wat reflexen, maar die zijn minimaal. Hij blijft in coma en het is niet te voorspellen of  er verandering in zijn situatie komt.

Regelmatig spreek ik Max’ ouders. De situatie is onveranderd en ze leven in grote onzekerheid. Tussen hoop en vrees. Ik probeer ze begeleiding te bieden, maar kan ze niet helpen bij de vraag waar ze zo graag antwoord op willen.

Een week later. Het is de dag na kerst en het is rustig in het ziekenhuis. Als ik mijn kamer binnenkom, gaat de telefoon. Een collega van de ic. ‘Max is bijgekomen’, vertelt ze opgetogen.

Ik sta perplex. ‘

‘Gisteren gaf  hij ineens antwoord op een vraag.  We noemen het ons kerstwonder.’

Ik haast me naar de afdeling. Max’ ouders zijn zielsgelukkig. Het is niet zo dat hun kind ineens rechtop in bed zit en helemaal de oude is, maar hun hoop is zoveel groter dan twee dagen geleden.

Max gaat naar een revalidatiecentrum. Een lange weg met ups en downs volgt, waarbij hij alles opnieuw moet leren. Maar hij slaat zich erdoor. Zes jaar later haalt hij zijn middelbare schooldiploma. Een wonder.  


  • Dinsdag 6 december: FC Utrecht bezoekt het WKZ (14.15-16.15 uur)

  • Zondag 11 december: Patiënten bezoeken de wedstrijd FC Utrecht - Heracles

  • Vrijdag 16 december: Foute kersttruien dag

  • Dinsdag 20 december: Muziekdag (10.00-12.00 uur) in de hal

  • Woensdag 21 december: Sneeuw spelletjesdag (10.00-12.00 uur)

  • Woensdag 21 december: Op de foto met de kerstman in de hal

  • Woensdag 21 december: Vrienden WKZ verwent patiënten met kerstpresentje

  • Woensdag 21 december: Kerstdiner voor kinderen en ouders in de hal (18.00-20.30 uur)

  • Donderdag 22 december: Dieren winterdag (10.00-12.00 uur) 

  • Vrijdag 23 december: Kerstverhalenochtend op verpleegafdelingen en in de hal (10.00-12.00 uur)